Puszyste i delikatne ciasto z dodatkiem moreli powstaje w zaledwie kilka chwil. By je upiec nie potrzeba wyszukanych składników, ani umiejętności na miarę wielkiego szefa kuchni. Gwarantuję jednak, że i bez tego efekt końcowy potrafi mile zaskoczyć. Jest to również kolejny wypiek, w którym dodatek otartej skórki z cytryny podbija smak ciasta i ogóle mi nie przeszkadza (a bywa z tym różnie ). Zachęcam do wypróbowania

1. Jajka z cukrem ubić na jasną i puszysta masę.
2. Następnie dodać startą skórkę z cytryny i wymieszać do połączenia się składników.
3. Do otrzymanej masy dodać roztopione masło.
4. Następnie dodać mleko cały czas ubijając masę z dużą prędkością.
5. Na samym końcu do masy stopniowo dodać przesianą mąkę oraz proszek do pieczenia.
6. Do przygotowanej masy dodać 3 morele pokrojone w kostkę i wymieszać szpatułką.
7. Gotową masę przelać do foremki wyłożonej papierem do pieczenia.
8. Wierzch ciasta udekorować przeciętymi na pół morelami i posypać cukrem.
9. Piec w temperaturze 180 stopni przez około 50 minut (do suchego patyczka).
10. Po wyjęciu z piekarnika posypać cukrem pudrem i zostawić do ostygnięcia. Ciasto morelowe gotowe! Smacznego!

Artykuł Torta di albicocche, czyli włoskie ciasto z morelami pochodzi z serwisu Cukier i Puder.

We włoskiej kuchni nic się nie marnuje. Stąd też dzisiejszy przepis na makaron z bułką tartą. Zawsze chętnie do niego wracam. Polecam wypróbować na najbliższy obiad. Tym bardziej, jeżeli takie połączenie zamiast zachwytu – wywołało raczej grymas na waszej twarzy. Ciao!

Składniki pangrattato:
2 łyżki oliwy z oliwek
50 g grubej bułki tartej
1 łyżeczka suszonych płatków chili
3 suszone pomidory
1 ząbek czosnku

1. Patelnię postaw na dużym ogniu, wlej oliwę, dodaj pokrojone pomidory, czosnek, wsyp bułkę tartą i płatki chili.
2. Smaż wszystko regularnie mieszając, aż bułka nabierze chrupkości.
3. Ulubiony makaron (u mnie wersja z pesto) posyp obficie pangrattato. Smacznego!

Artykuł Spaghetti con pangrattato pochodzi z serwisu Cukier i Puder.

Moim sprawdzonym i niezawodnym sposobem na jesienną niepogodę, jest torta caprese. Czekoladowo-migdałowy torcik pochodzący z włoskiej wyspy Capri pokochał sam Al Capone. Jak do tego doszło dowiecie się z książki, o której pisałam już wcześniej. To właśnie z niej pochodzi dzisiejszy przepis. W 1920 roku torta caprese znalazło się na liście najlepszych włoskich deserów, co zupełnie mnie nie dziwi bo smakuje nieprzyzwoicie dobrze. Przekonajcie się o tym sami piekąc czekoladowo-migdałowy torcik w domu.

Składniki:
300 g migdałów ze skórką*
200 g gorzkiej czekolady
200 g masła
200 g cukru
6 jajek „zerówek”
2 łyżki aromatycznego likieru
2 łyżeczki proszku do pieczenia
cukier puder do posypania

1. Migdały posiekać nożem, następnie zmielić używając blendera. Gorzką czekoladę potraktować podobnie.
2. Dla uzyskania bardziej rustykalnej formy ciasta, blendowanie migdałów i czekolady można pominąć.
3. W misce utrzeć masło z cukrem na jasny krem. Jajka ubić krótko mikserem i powoli połączyć z maślanym kremem, stale miksując.
4. Do masy dodać czekoladę, migdały i dokładnie wymieszać. Na koniec dodać likier i proszek do pieczenia.
5. Piec w nagrzanym piekarniku w temperaturze 180 stopni przez około 50 minut.
6. Ciasto podawać posypane cukrem pudrem. Smacznego!

* Zamiast migdałów ze skórką można użyć mąki migdałowej, masło roztopić i rozpuścić w niej część czekolady, żółtka utrzeć z cukrem na jasny krem, a białka ubić na sztywną pianę i na sam koniec dodać do ciasta.

Artykuł Królestwo za czekoladę! pochodzi z serwisu Cukier i Puder.

Chyba każdy, kto był we Włoszech choć raz spróbował nie mniej popularnej niż pizza – focacci… Nie każdy jednak pewnie wie, że dawniej była ona tradycyjną potrawą weselną.  W XVI wieku zajadano się nią w kościołach podczas ślubów i pogrzebów do tego stopnia, że jeden z biskupów zakazał spożywania jej w trakcie nabożeństw. Podobno towarzyszące konsumpcji odgłosy żucia, chrupania i mlaskania – były dla niego istną katorgą . 

Według najbardziej klasycznej wersji focaccia powinna być wysoka na około 2 centymetry,  mieć chrupiącą, przypieczoną skórkę oraz lśnić od oliwy. Istnieją jednak dziesiątki, a nawet setki różnych sposobów jej przygotowania. Dzisiejsza focaccia barese, zainspirowana jest przepisem Krakowskiego Makaroniarza. Idealna na śniadanie, kolację lub do aperitivo, a także w towarzystwie kieliszka białego wina!

Składniki:
12 g świeżych drożdży
150 ml ciepłej wody
1 łyżeczka cukru
2 ugotowane ziemniaki
150 g semiliny
150 g mąki
1 łyżeczka soli
garść pomidorków koktajlowych
oliwa
oregano
sól

1. Pokruszone drożdże rozpuścić w ciepłej wodzie z dodatkiem cukru.
2. Mąki wymieszać, wsypać do miski, dodać sól i rozdrobnione widelcem ziemniaki. Całość dokładnie wymieszać do połączenia się składników i podlać odrobiną oliwy.
3. Do powstałej masy przypominającej kruszonkę, dodać drożdże i zagnieść ciasto. Masa z dodatkiem semoliny jest bardziej lepiąca, dlatego podczas wyrabiania ciasta należy podsypywać je mąką.
4. Ciasto wyłożyć blachę wysmarowaną oliwą. Uformować placek o grubości 1/2 centymetra i odstawić do wyrośnięcia na godzinę.
5. Na wyrośniętym cieście ułożyć przekrojone pomidory, oprószyć oregano, posolić i porządnie skropić oliwą.
6. Pieczemy ok 30 minut w 190 stopniach.

Artykuł Mi chiamo focaccia pochodzi z serwisu Cukier i Puder.

Dolce far niente

Italia. Ósma rano. Bezchmurne niebo. Słońce leniwie praży moją skórę. Wiatr figlarnie głaszcze mnie po twarzy. W powietrzu unosi się morska bryza. Stoję na plaży. W uszach rozbrzmiewa delikatny szum fal…

Wszystkiego mieć nie można…

Nie odbyłam niezliczonej ilości podróży do Włoch i nie mam ulubionej, włoskiej destynacji. Mój mąż nie jest Włochem, a ja nie znam włoskiego. Na miano italofila nie zasługuję wcale. Mimo to za każdym razem, kiedy zajadam się kawałkiem ulubionej margherity – myślę sobie, że w poprzednim wcieleniu byłam Włoszką . Zdecydowanie.

Mam ogromną słabość do południowego słońca i włoskiej kuchni. Dobrze schłodzonym prosecco także nie wzgardzę . Co może tłumaczyłoby w niewielkim stopniu, nieprzyzwoicie duże zapotrzebowanie na makaron w mojej diecie. Myślę, że w słonecznej Italii nawet bez znajomości włoskiego, z łatwością dogadałabym się z niejedną nonną w kuchni. Wszak nie od dziś wiadomo, że jedzenie łagodzi obyczaje.

Italia na talerzu

A gdyby tak tą Italię zjeść całą… Można? Z książką Bartka Kieżuna nie będzie to trudne. Autor Italii do zjedzenia, w nie byle jaki sposób przybliża nam historię włoskiej sztuki oraz kuchni. Przy okazji dzieląc się przepisami, dzięki którym odbycie podróży z Genui do Neapolu, jest możliwe bez wychodzenia z domu. Podróży kulinarnej i niezwykle smacznej.

Italia do zjedzenia, to takie Włochy w pigułce. Trochę przewodnik, trochę książka kucharska – w nowym i nietradycyjnym wydaniu. Pełno w niej zdjęć, dzięki którym już w kilka chwil mamy całą Italię na talerzu. „Niestety”, wspomniane przepisy mają moc wzmagania uczucia głodu. A nieodparta chęć wypróbowania kolejnych sprawia, że nie będziecie mogli spać spokojnie .

Gdybym miała wskazać rozdział, fragment lub ulubiony przepis w książce, z pewnością bym poległa. Uwodzą pięknie opowiedziane historie Krakowskiego Makaroniarza, jak i miłe dla oka fotografie. Bartek Kieżun opisuje miejsca w taki sposób, że od razu mamy ochotę do nich pojechać, a zdjęcia dań sprawiają, że chcielibyśmy je jeść i gotować!

Italia do zjedzenia, jest idealną propozycją dla wszystkich, którzy lubią gotować. Dla miłośników włoskiej kuchni, sztuki, jak i samych Włoch. Również dla tych, którzy planują swoją pierwszą włoską podróż, nawet jeżeli tylko kulinarną. Dla tych, którzy w Italii byli i wiedzą o niej wszystko, jak i dla tych, którzy nie znają jej wcale. Ciao!

Artykuł Kierunek Italia! pochodzi z serwisu Cukier i Puder.