A gdyby tak znaleźć doskonały przepis na odnalezienie własnego stylu? Czy jest to możliwe? Z książką Katarzyny Tusk jest to zdecydowanie prostsze! Autorka w ciekawy sposób przybliża nam tajniki mody, wplatając w nie swoje refleksje, w których dzieli się swoimi modowymi doświadczeniami . Udowadnia, że każda kobieta niezależnie od stanu portfela, może śmiało wyglądać dobrze i z klasą. Elementarz stylu, to poradnik dla osób, które rozpoczęły już swoją przygodę z modą, jak i dla tych, które dopiero ją zaczynają. Książka jest napisana prostym językiem. Co sprawia, że całość czyta się bardzo lekko i przyjemnie.

Niech mówi styl

Książka podzielona jest na cztery części. Pierwsza z nich ma nam pomóc odpowiedzieć na pytanie dlaczego nie mamy się w co ubrać. Niestety liczba ubrań w naszych garderobach potrafi często utrudnić sprawę. Dlatego w pierwszym rozdziale Katarzyna Tusk radzi zacząć od porządków w swojej szafie. Kiedy zostają nam już tylko te noszone, potrzebne i ulubione rzeczy, możemy zacząć tworzyć z nich własny styl. Gusta są różne, ale warto mieć bazę składającą się z podstawowych elementów, które będą pasowały do wszystkiego i dawały możliwość dodania charakterystycznych dla nas elementów. W pierwszej części znajdują się również dwa rozdziały, które mówią o odpowiednim doborze kolorów ubrań i dodatków. Autorka przybliża swoje patenty na to jak posługiwać się klasycznymi barwami, dzięki czemu staje się to bardzo proste!

Druga część jest ogromną skarbnicą praktycznej wiedzy. Znajdziemy w niej liczne porady, w co się ubrać na konkretną okazje, czy to przyjęcie urodzinowe, czy formalne spotkanie.

W trzeciej części Katarzyna Tusk opowiada o stylach modowych stolic. Zapewnia nas, że ucząc się od ich mieszkańców mądrego podejścia do mody i stylu, pokochamy swoje ubrania i same staniemy się wizytówką własnego miasta .

Ostatnia część książki świetnie zamyka i podsumowuje całość. Styl to nie ułożony zestaw, w który mamy wcisnąć się za wszelką cenę. Ale coś, z czym czujemy się dobrze i wygodnie. Braku samoakceptacji nie ukryją drogie ubrania czy błyszczące dodatki, te mogą jeszcze bardziej to spotęgować. Wszystkie mamy kompleksy, nieważne jak pięknymi kobietami jesteśmy to i tak zawsze znajdziemy w nas coś, co nie będzie nam odpowiadać. Braki na szczęście możemy nauczyć się tuszować, a swoje atuty eksponować.

Co ja o tym myślę?

Elementarz stylu, autorstwa Katarzyny Tusk jest dla mnie niezwykle inspirującym poradnikiem. Może to oczywiste, że należy robić porządki w szafie czy zebrać kilka bazowych ubrań, jednak potrzebna jest do tego motywacja i odpowiednie nastawienie. Lista podstawowej odzieży, opis stylu z różnych krańców świata, czy sposoby, jak przełamać codzienną modową rutynę, dają ogromną dawkę natchnienia. 

Książka jest idealną propozycją dla wszystkich, którzy lubią wyglądać i czuć się dobrze. Dla miłośników mody, jak i dla tych, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z jej światem. Każdy z nas może mieć swój własny indywidualny styl. Wystarczy odrobina czasu i chęci!

Artykuł Elementarz stylu, czyli przepis na to jak odnaleźć się w modzie pochodzi z serwisu Cukier i Puder.

Pão de Deus piekłam do tej pory tylko raz. Co w zupełności wystarczyło, żeby podbiły żołądki prawie zawsze głodnych domowników. Od tamtej pory ochoczo domagają się kulinarnej powtórki. W czym tkwi sekret drożdżowych bułeczek ze słodką kokosową kruszonką? Trudno powiedzieć. Dla każdego będzie to pewnie coś innego, ale z całą pewnością warto je upiec, żeby się o tym przekonać.

W Portugalii tradycyjne Pão de Deus podawane są na śniadanie, ale stanowią również jeden z ważniejszych wypieków przygotowywanych z okazji 1 listopada. Jeżeli jesteście ciekawi szczegółów związanych z historią portugalskich bułeczek, odsyłam Was do lektury książki Bartka Kieżuna”Portugalia do zjedzenia”, skąd pochodzi dzisiejszy przepis :).

Bułeczki można przygotować na śniadanie, zjeść w formie deseru, lub w towarzystwie ulubionej kawy. Przepis jest prosty, końcowy efekt przyjemnie słodki, a kruszonka zadowoli niejednego kokosowego łasucha ;). Smacznego!

1. Zagnieść zaczyn z podanych składników. Powstałą kulkę z ciasta posypać mąką i włożyć do miski. Następnie miskę owinąć folią spożywczą i odstawić w ciepłe miejsce na ok 25 minut.
2. Składniki na ciasto wsypać do dużej miski. Dolać powoli mleko, mieszając by powstało ciasto. Dodać zaczyn i zagniatać je ok 15 minut, aby stało się sprężyste i błyszczące. Powstałą kulkę posypać mąką, włożyć do miski i owinąć folią spożywczą. Odstawić miskę z ciastem w ciepłe miejsce na ok 35 minut. Po tym czasie ciasto podzielić na 12 kulek, uformować z nich bułeczki i ułożyć na blaszce zachowując odstępy. Bułeczki przykryć lnianą ściereczką i odłożyć do wyrośnięcia na 40 minut. 
3. Do otrzymania kruszonki połączyć masło, jajko i wiórki kokosowe. Każdą bułeczkę przed pieczeniem posmarować jajkiem, na wierzchu posypując kruszonką. Piec w piekarniku nagrzanym do 180 stopni około 15 minut.

Artykuł Pão de Deus – drożdżowe bułeczki z Portugalii pochodzi z serwisu Cukier i Puder.

„Tam gdzie ziemia się kończy, a morze zaczyna”

Nigdy nie marzyłam o podróży do Portugalii. Jednak z niegasnącym na twarzy uśmiechem i palącym niczym południowe słońce sentymentem, do dzisiaj wspominam czas spędzony w Algarve. Zdarza mi się to na tyle często, że pewnie samemu Vasco da Gamie odbija się przez to czkawką . 

Poza niezliczoną ilością słonecznych zdjęć i wspomnień słodkich niczym Amarguinha, przywiozłam stamtąd chroniczną miłość do legendarnych Pastèis de Nata. Do portugalskich plaż oraz vinha verde moje serce bije równie mocno. Za to wszystko Portugalii należy się wielkie „obrigado”!

Ojczyzna Magellana chociaż niewielka, bez skrępowania uwodzi każdego śmiałka, który uciął z nią sobie małe tête à tête. Zróżnicowany krajobraz, zawiła historia i złożona kultura sprawiają, że wybija się na tle reszty Europy. Z całą pewnością wszystko to sprawia, że warto tu przyjechać. By poczuć portugalskiego ducha, nie trzeba od razu ujarzmiać fal serfując po Pacyfiku, czy śpiewać fado na miarę Amàlii Rodrigues. Wszystko przyjdzie z czasem, a jeśli nie – to na ukojenie smutków pozostają nam obłędne pastèis, ocean, Ginjinha i vinho verde .

Kraina dorsza i nie tylko

Jeżeli lubicie nowe kulinarne doznania, lecz dotąd nie stąpaliście po portugalskiej ziemi, możecie w prosty sposób nadrobić zaległości. By zasmakować portugalskiej kuchni, nacieszyć oczy pięknem architektury i przeżyć niejedno „krajobrazowe wzruszenie” nie musicie specjalnie się natrudzić. Wystarczy „Portugalia do zjedzenia”, którą po mistrzowsku „zmalował”sam Bartek Kieżun. 

W swej książce Krakowski Makaroniarz jak kraj długi i szeroki wodzi nas „za nosy” po arkanach portugalskiej kuchni. Ta choć oparta na prostocie, w smaku jest wielowymiarowa i wyrafinowana. Przemierzając Portugalię, warto spróbować różnych rzeczy, a najlepiej wszystkiego po trochu. Podobno samego bacalhau Portugalczycy potrafią przyrządzić na 365 różnych sposobów, więc jest w czym wybierać.

Portugalia na talerzu

Z książką Bartka Kieżuna można kulturalnie zajrzeć Portugalczykom do talerzy, które pokazują różnorodność i bogactwo lokalnej kuchni. Na śniadanie przygotować słodkie bułeczki Pão de Deus, na obiad obowiązkowo zupę Caldo Verde, na deser Pastèis de Nata , lub jeśli ktoś woli słodkie Farófias. Można też z nią spojrzeć prosto w oczy historii i to nie tylko tych z kulinarnym zacięciem. Stać się częścią kolejnej, cudownej wędrówki, która pozwala nam poznać najdziwniejsze zasady portugalskiej gastronomii, jak na przykład tą, że „na północy Portugalii ceny w restauracjach są dwa razy wyższe niż na południu. Czy jest tam dwa razy drożej? Niekoniecznie!” Spragnionych rozwikłania tej zagadki odsyłam do lektury książki.

Nie znającym tematu wydawać by się mogło, że „Portugalia do zjedzenia”, to kolejna książka kucharska, z tych książek kucharskich. Nic bardziej mylnego! Są w niej przepisy, jak na klasyczną książkę kucharską przystało, jednak to tylko przedsmak tego, co można w niej znaleźć. Czyta się ją jak dobrą powieść, choć można to robić z doskoku. Co wcale nie skutkuje zatraceniem wątku. Takie ryzyko istnieje tylko wtedy, gdy podczas lektury raczymy się przygotowaną wcześniej wedle przepisu Ginjinhą. Trzeba z nią uważać bo wiśnie bywają zdradliwe, a szczególnie te maczane w alkoholu.

Książka pachnąca portugalską kuchnią, architekturą i sztuką – kryje w sobie niejeden pyszny przepis. Najbardziej wyczekiwanym przeze mnie, był oczywiście ten na Pastèis de Nata. Wypróbowałam! Efekt był taki, że przeniosłam się do słonecznej Portugalii na sam koniec świata, na Cabo de São Vicente… Jak pisał poeta Luiz Vaz de Camões – „Tam gdzie ziemia się kończy, a morze zaczyna”.

Artykuł Kierunek Portugalia! pochodzi z serwisu Cukier i Puder.

Wszystko pod kontrolą

Gorące słońce wkrada się do mojego ogródka i smyra mnie po twarzy. Rześki powiew wiatru przeczesuje włosy. Nie słyszę nic. Głęboka cisza otula mnie swoimi ramionami. Jesteśmy tylko my, natura i…? 

„Ta jedyna”

O tym, że uwielbiam czytać książki już wiecie. Znajduje się wśród nich jedna wyjątkowa pozycja, o której warto wspomnieć. Jest ubrudzona piaskiem, ma pogniecione strony i miliony małych przypadkowych kartek pełniących rolę zakładek. Jest moim wiernym kompanem niejednej podróży. Służy mi pomocą zawsze i wszędzie.

Przepis doskonały

A gdyby tak znaleźć doskonały przepis na udane zdjęcia? Czy jest to możliwe? Z książką Katarzyny Tusk będzie to z całą pewnością łatwiejsze. Autorka w nie byle jaki sposób przybliża nam tajniki fotografii. Udowadnia, że każdy niezależnie od jakości sprzętu, może robić dobre zdjęcia i wyglądać na nich korzystnie. Make Photography Easier, to taki poradnik w pigułce. Dla amatorów i nie tylko. Teksty przybierają formę wpisów z bloga, więc próżno w nich szukać technicznego, niezrozumiałego dla laików języka. Sprawia to, że całość czyta się bardzo przyjemnie.

Niech mówią zdjęcia

Książka podzielona jest na siedem rozdziałów. Pierwszy z nich zawiera wskazówki, dzięki którym w naszych domach będziemy mogli stworzyć idealne warunki do fotografowania. Drugi jest ogromną skarbnicą wiedzy. Autorka przybliża nam swoje patenty, na to jak wyglądać dobrze na zdjęciach. Trzecia część zawiera przydatne wskazówki dla osób, którym znudziły się powtarzalne, przyprawiających wszystkich o ziewanie kadry z wakacji . W czwartym rozdziale dowiadujemy się jak robić piękne zdjęcia telefonem, dzięki kilku prostym zasadom. W końcu liczy się przede wszystkim autor, a nie narzędzie, którym on się posługuje. Piąty rozdział zdradza nam tajniki fotografii kulinarnej, która stała się powszechna dopiero na przestrzeni kilku ostatnich lat i już zdaniem niektórych jest czymś w rodzaju sztuki. Szósta część dotyczy upamiętniania, za pomocą kadrów, ważnych wydarzeń z życia rodziny. Mają one dla nas szczególne znaczenie i dlatego chcemy aby były wyjątkowe. W ostatnim rozdziale Katarzyna Tusk nakłania nas do wywoływania zdjęć. Zrobienie udanej fotografii to jedno, ale jeśli chcemy aby nasza praca, którą wykonaliśmy, nie poszła na marne, musimy jeszcze utrwalić jej efekty.

Gdybym miała wybrać swój ulubiony fragment książki, nie potrafiłabym się zdecydować. Każdy z nich zawiera cenne porady, podpowiedzi oraz magiczne sztuczki, które naprawdę działają! Dzięki nim nasze zdjęcia: z podróży, kulinarne, publikowane w internecie, a nawet zwyczajne selfie z telefonu, staną się przedmiotem uzasadnionej satysfakcji .

Make Photography Easier, jest idealną propozycją dla wszystkich, którzy lubią robić zdjęcia. Dla miłośników fotografii, jak i sztuki. Również dla tych, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z aparatem. Każdy z nas może robić „lepsze” ujęcia. Wystarczy szczypta serca i niewielki nakład pracy a zdjęcia będą robić się same .

Artykuł Make Photography Easier, czyli przepis na udane kadry pochodzi z serwisu Cukier i Puder.

Dolce far niente

Italia. Ósma rano. Bezchmurne niebo. Słońce leniwie praży moją skórę. Wiatr figlarnie głaszcze mnie po twarzy. W powietrzu unosi się morska bryza. Stoję na plaży. W uszach rozbrzmiewa delikatny szum fal…

Wszystkiego mieć nie można…

Nie odbyłam niezliczonej ilości podróży do Włoch i nie mam ulubionej, włoskiej destynacji. Mój mąż nie jest Włochem, a ja nie znam włoskiego. Na miano italofila nie zasługuję wcale. Mimo to za każdym razem, kiedy zajadam się kawałkiem ulubionej margherity – myślę sobie, że w poprzednim wcieleniu byłam Włoszką . Zdecydowanie.

Mam ogromną słabość do południowego słońca i włoskiej kuchni. Dobrze schłodzonym prosecco także nie wzgardzę . Co może tłumaczyłoby w niewielkim stopniu, nieprzyzwoicie duże zapotrzebowanie na makaron w mojej diecie. Myślę, że w słonecznej Italii nawet bez znajomości włoskiego, z łatwością dogadałabym się z niejedną nonną w kuchni. Wszak nie od dziś wiadomo, że jedzenie łagodzi obyczaje.

Italia na talerzu

A gdyby tak tą Italię zjeść całą… Można? Z książką Bartka Kieżuna nie będzie to trudne. Autor Italii do zjedzenia, w nie byle jaki sposób przybliża nam historię włoskiej sztuki oraz kuchni. Przy okazji dzieląc się przepisami, dzięki którym odbycie podróży z Genui do Neapolu, jest możliwe bez wychodzenia z domu. Podróży kulinarnej i niezwykle smacznej.

Italia do zjedzenia, to takie Włochy w pigułce. Trochę przewodnik, trochę książka kucharska – w nowym i nietradycyjnym wydaniu. Pełno w niej zdjęć, dzięki którym już w kilka chwil mamy całą Italię na talerzu. „Niestety”, wspomniane przepisy mają moc wzmagania uczucia głodu. A nieodparta chęć wypróbowania kolejnych sprawia, że nie będziecie mogli spać spokojnie .

Gdybym miała wskazać rozdział, fragment lub ulubiony przepis w książce, z pewnością bym poległa. Uwodzą pięknie opowiedziane historie Krakowskiego Makaroniarza, jak i miłe dla oka fotografie. Bartek Kieżun opisuje miejsca w taki sposób, że od razu mamy ochotę do nich pojechać, a zdjęcia dań sprawiają, że chcielibyśmy je jeść i gotować!

Italia do zjedzenia, jest idealną propozycją dla wszystkich, którzy lubią gotować. Dla miłośników włoskiej kuchni, sztuki, jak i samych Włoch. Również dla tych, którzy planują swoją pierwszą włoską podróż, nawet jeżeli tylko kulinarną. Dla tych, którzy w Italii byli i wiedzą o niej wszystko, jak i dla tych, którzy nie znają jej wcale. Ciao!

Artykuł Kierunek Italia! pochodzi z serwisu Cukier i Puder.

Mogłabym powiedzieć, że książki są ze mną od zawsze. Kiedy moi rówieśnicy w dzieciństwie dostawali kolejne zabawki, ja często w prezentach otrzymywałam książki. Podobnie było z „Modoterapią” Antoniny Sameckiej, którą dostałam w prezencie na ostatnie urodziny.

Przed jej przeczytaniem miałam mieszane uczucia. Skrajne opinie pozostawiły mętlik w mojej głowie. Pomimo tego, nie zniechęciłam się i postanowiłam dać szansę książce, by wyrobić sobie własną opinię.

„Modoterapia” jest podzielona na trzy części. Pierwsza, zatytułowana „Co ja mam na siebie włożyć” stawia nam wiele pytań, skłaniając do refleksji. Druga, składa się z jedenastu wywiadów przeprowadzonych ze specjalistami od stylu. Możemy się z nich dowiedzieć jak ubrania wpływają na życie poszczególnych osób, co mogą załatwić i dlaczego pełnią tak istotną funkcję.

Co Ja o tym myślę?

Często pod wpływem impulsu mój styl przechodził gruntowną transformację. Za każdym razem jednak było mi z tym źle. Pożądałam jednego stylu, ale nie mogłam wyrzec się innych. Byłam najbardziej niestałą w modowych uczuciach osobą na świecie.

Doszłam do wniosku, że nie pasuje do żadnej grupy. Teraz, nie zastanawiam się nad tym, czy wszystkie ubrania w mojej szafie pasują do siebie – tylko czy czuje się w nich komfortowe, dziewczęco lub po prostu swojo.

W książce Antoniny Sameckiej nie znajdziemy gotowego przepisu na to,  jak należy się ubrać lub gdzie kupować ubrania. Odpowiedzi na pytanie jaki styl do nas pasuje, również próżno w niej szukać. Nakłania ona nas jednak, do otworzenia szafy i zastanowienia się nad jej zawartością. Dowodem na to jest trzecia część książki, która mówi o 10 rzeczach, których nie musimy robić ani mieć

Jak sama autorka przekonuje, nie ma idealnej ilości par jeansów czy koszulek z krótkim rękawem. Wszystko zależy od tego gdzie mieszkamy, kim jesteśmy i czym się zajmujemy.

Książka jest doskonałą propozycją dla osób, które są w skomplikowanej relacji ze swoją szafą. Spodoba się również wszystkim, którzy kochają modę lub stawiają w niej pierwsze kroki. Wystarczy trochę chęci, by bez wielkiego nakładu pracy, codziennie wyglądać jak cover girl. Ja już spróbowałam, Wam też polecam. Działa!

Artykuł Ubrania, tylko to się liczy? pochodzi z serwisu Cukier i Puder.

Odkąd pamiętam, w domu rozchodził się zapach domowego ciasta. Mama piekła od zawsze najróżniejsze torty, babki, ciasta i ciasteczka. Podobno czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci… Pewnie dlatego dziś tak swobodnie czuję się w kuchni, a z domowymi wypiekami jestem za pan brat.

Nieustająca słabość do dobrego jedzenia sprawia, że cały czas staram się rozwijać w tym kierunku. Doskonałym sposobem na to, są podróże. Dzięki nim poznaję nowe smaki, a z których zawsze staram się przywieźć jakiś lokalny produkt. Kupowane przy każdej możliwej okazji książki kucharskie, to świetny sposób na poszerzenie bazy o świeże pomysły i inspiracje kulinarne.

Jedną z ostatnich nowości na moim regale jest „Bez jaj” autorstwa Agaty Wilkowskiej. To książka pełna nieskomplikowanych przepisów na ciasta, ciasteczka, muffinki, torty, tarty, serniki i inne słodkości. Z jej pomocą, roślinne wypieki już nie będą skrywały przed nami  żadnych tajemnic. Jak przekonuje sama autorka „Roślinne pieczenie wcale nie jest trudne. Nie jest też już czymś luksusowym ani elitarnym”. 

Odwiedzając pierwszy lepszy dyskont spożywczy, jesteśmy w stanie zaopatrzyć się w produkty, dzięki którym z powodzeniem upieczemy większość zamieszczonych w książce przepisów. Książka jest świetną propozycją dla wegan oraz osób będących na diecie wykluczającej jajka. Spodoba się również niedoświadczonym łasuchom, stawiającym pierwsze kroki w tworzeniu domowych łakoci. Wystarczy trochę chęci, szczypta odwagi, kilka składników, parę podstawowych przyborów kuchennych i gotowe! Ja już wybrałam pierwszy przepis, który wypróbuję! 

Artykuł Bez jaj, o książkach pochodzi z serwisu Cukier i Puder.